Nieuws is bedroevend goedkope sensatie

Nieuws is bedroevend goedkope sensatie

Delen op

Het is soms erg gesteld met de berichtgeving van sommige media in ons land. Het niveau ligt laag, zeer laag, en het heeft de laatste jaren allemaal dan ook meer weg van goedkoop sensatienieuws. Sommige journalisten zijn dan ook beschaamd, ongelukkig en verdrietig. Maar het is de redactie die beveelt…

Vanouds wordt in de journalistiek gehamerd op de scheiding tussen directie en (hoofd)redactie. Hoe belangrijk dit ook moge zijn voor de bestaande pers, het blijft niet meer dan een theoretische taakverdeling, omdat het principe geen krant zonder een gezonde financiële basis voorop blijft staan.

De praktijk van talloze mediafusies heeft de journalist keihard op de feiten gedrukt: de redactionele werkzaamheden zijn ondergeschikt gemaakt aan bedrijfseconomische overwegingen. De economische afhankelijkheid van reclame is ook een van de hoofdzaken van de systeem-bevestigende houding van de pers en van de elkaar in razend tempo opvolgende persconcentraties.

Wij zitten dan ook met de vraag: is het daarom dat media zich zo naar, kwetsend en sensatiebelust is gaan gedragen?

Vandaag de dag wil iedereen nieuws en nieuwtjes om over te kunnen praten met anderen, men wilt snack nieuws, om snel op de hoogte te zijn, als slow nieuws waarbij je je kan inleven en dat body snatschen mogelijk maakt. Dergelijke nieuwsvoorkeuren rieken naar sensatienieuws. Maar wat betekent de voorkeur van snack nieuws en slow nieuws voor de uitgangspunten van kwaliteitsjournalistiek? Als informatie ondergeschikt wordt aan communicatie en inzicht plaatsmaakt voor inleven, heeft nieuws dan nog wel kwaliteit? Staat een dergelijke omslag niet gerant voor een versoaping of fragmentatie van het nieuws?

Kwaliteitsnieuws zouden mensen moeten ‘vervoeren’. We zijn ons ervan bewust dat veel journalisten in theorie vasthouden aan idealen die ze in de praktijk hebben losgelaten. Een ideaal is bijvoorbeeld dat een journalist voor een kwaliteitskrant of een kwaliteitsprogramma geen rekening hoeft te houden met doelgroepen. Maar uit de praktijk zien we dat dit totaal het geval niet is. Berichtgeving is tegenwoordig sterk gekleurd en in het voordeel van de politieke en economische elites dat minderheden en arbeiders marginaliseert.

De journaals zijn nog nooit zo vooringenomen en gekleurd geweest als tegenwoordig. Het is zo ergerlijk aan het worden dat er bijna geen geestelijke gezonde mensen er meer naar willen kijken. Wat we te horen en te zien krijgen, is van een irriterende politieke correctheid, die vaak dicht tegen de leugen aanleunt.

Muisklik belangrijker dan nieuws
Bij de online kranten is het nog bedroevender. Door (halve-onjuiste) sensationele verhalen online of in de krant te zetten, worden mensen nieuwsgierig en kopen de krant of ‘klikken’ op die artikels. Sommige kranten gaan in die sensatie zo ver dat er soms zelf een schandaal ontstaat.

Maar lezers gaan ook niet vrijuit. Als je er de top 5 berichten waarop ‘geklikt’ wordt erop nakijkt kan je niet anders dan je ergeren. Berichten zoals “Kim Kardashian gewaagder dan ooit in nieuwe shoot”, of “politie rukt uit voor schietpartij, slachtoffer blijkt duif”, verbijsterend kijken we ernaar.

Wat media-critici niet altijd begrijpen maar wat redacties goed verstaan is dat het niet gaat om de inhoud van het artikel, het gaat niet om het informatieve of feitelijke, het gaat hem om ‘dé muisklik’… en die klik brengt geld op, want hoe meer ‘geklik’ hoe meer redacties verdienen, uiteraard volledig ten koste van reëel en onderbouwde berichtgeving.

Vandaag missen vele consumenten onafhankelijk, feitelijk en betrouwbaar kritisch nieuws. Niemand wilt lezen ‘wat dolfijnen doen als ze high zijn’ of ‘hoe je best geen molotovcocktail gooit’. Dit soort van nieuws doet geen recht aan de informatieconsumptie en stelt de professionele waarden van de journalistiek op de helling om plaats te maken voor commerciële ijkpunten van marketeers.

 

Delen op

2 REACTIES

  1. Sorry maar ik vind dat uw benadering verre van juist en té éénzijdig is. Journalisten die in een commerciële omgeving werken houden daar best rekening mee, want als er geen brood op de plank komt kunnen er ook geen lonen uitbetaald worden…. dat belet echter niet dat er per definitie binnen een commerciële omgeving geen kwaliteitsjournalistiek kan gevoerd worden.Uw citaat: ‘Een ideaal is bijvoorbeeld dat een journalist voor een kwaliteitskrant of een kwaliteitsprogramma geen rekening hoeft te houden met doelgroepen’ is eigenlijk al een voorbeeld van irrealiteit. Als journalist hou je best rekening met de doelgroep, dat zijn juist uw lezers… rekening mee houden betekent echter nog niet onjuiste informatie brengen. Journalistiek en journalisten: laat het gewoon beoordelen door lezers en kijkers in plaats van door omhoog gevallen ego’s… en je zal zien dat er veel kwaliteit beschikbaar is.

Reageer