Loze beloften van “Class Action Lawsuit” advocaten

Loze beloften van “Class Action Lawsuit” advocaten

Delen op

Niemand is immuun voor oplichting of bedrog, schreef topadvocaat Geert Lenssens destijds in zijn boek ‘Belogen en Bedrogen’. De advocaat van ‘loze beloftes’ blijkt nu zelf slachtoffer te zijn in de zaak rond de Antwerpse filmproducent Corsan. Corsan die altijd hoge rendementen voorspiegelde, tot 16%, daar moest een ervaren jurist als hij toch vragen bij hebben, niet? Verbazend toch voor zo’n “topadvocaat”…

Begin dit jaar startte Lenssens de actiegroep Cogebo en wil via een nieuwe Class Action Lawsuit “rechtsherstel” halen voor de Corsan-slachtoffers en voor zichzelf…

Lenssens, medeoprichter van het Brusselse kantoor SQ Law, heeft al vele gedupeerden vertegenwoordigd in grote financiële zaken. Maar de man achter de Belgische “Class Action Lawsuit” lijkt veelal naast het net te vissen. Lernout & Hauspie, Fortis, Rabobank , Belfius, Arco, Dexia, Groenkracht, Electrawinds, Optima… we weten allemaal al lang hoe sommige van die dossiers (al dan niet) afgesloten werden: grote verliezen voor de investeerders, grote ereloonnota’s van de advocaten voor hun cliënten.

En dat lijkt steeds de tendens bij “Class Action Advocaten”. Processen voeren via de media én “rechtsherstel” prediken, dat brengt op… zeker voor de betrokken advocaten. Door voortdurend “rechtsherstel” voor te houden investeert men als vooruitdenkende jurist in toekomstige cliënten, ongeacht de haalbaarheid van het dossier ten gronde. Echter, in de praktijk komt er van dat rechtsherstel bitter weinig van terecht. Want laat ons eerlijk zijn, velen van ons weten ondertussen al dat bij financiële fraudezaken de benadeelden steeds het onderspit delven en altijd met een financiële kater blijven zitten. Met daarenboven een peperdure ereloonnota van hun advocaat houden ze er meestal een mokerslag aan over.

De recente ontwikkelingen rond Antwerpse verzekeringsmakelaar SpaarSelect–saga is hier een praktisch voorbeeld van. Ook hier vissen de gedupeerden achter het net. Na een juridisch gevecht van 14 jaar konden de 500-tal gedupeerde beleggers van de failliete Spaar Select niet anders meer dan een opgedrongen dading te aanvaarden. In ruil voor het stopzetten van alle procedures stemden ze in met een geringe minnelijke schikking. Doen ze dat niet dan moeten ze maar elk persoonlijk opdraaien voor een nieuwe juridisch procedure met alle advocaten kosten van dien. Sommigen reageren erg teleurgesteld. ‘Van mijn 140.000 euro zal ik amper 31.000 euro terugkrijgen: een habbekrats. Maar we hadden geen keuze’, zegt een van de gedupeerden. Hij is boos op Geert Lenssens, de advocaat die de gedupeerden bijstond met de burgerlijke procedure. ‘Lenssens heeft ons 14 jaar lang aan het lijntje gehouden!’

En nu ook weer, in de Corsan-Cogebo-saga, lijkt het allemaal opnieuw weer dezelfde richting uit te gaan. In de media veel “spierbalgerol” met weinig resultaat. Gelet dat Lenssens zelf gedupeerde is in deze zaak, kan hijzelf niet optreden en laat hij zijn vriend en collega advocaat Philippe Renier opdraven om zijn en de “belangen” van de gedupeerden te vertegenwoordigen. Lenssens zal wel als expert meewerken…

Ik voorspel dat ook hier weer veel klanten van het filmhuis zowel een financiële, fiscale als juridische kater zullen overhouden aan hun filmbelegging. Er was ruim 200 miljoen euro opgehaald bij meer dan duizend kmo’s, zelfstandigen en vrije beroepers. Die investeerden elk 50.000 tot 4 miljoen euro in de filmprojecten van Corsan. De fiscus toont geen genade voor een grote groep beleggers.

Honderden kmo’s, zelfstandigen en vrije beroepers moeten twee keer boeten voor hun mislukte investering in de films van Corsan. Er was hoop dat de fiscus en de minister van Financiën mild zouden zijn voor de vele gedupeerden die samen ruim 200 miljoen euro belegden bij het intussen failliete Antwerpse filmbedrijf. Maar een brief van de fiscus, verstuurd op 21 april, verpulvert die hoop voor een groot deel van de gedupeerden.

Het belastingvoordeel waarop de investeerders dankzij de “Film Tax Shelter” hadden gerekend, verloren ze al. En in zijn brief presenteert de fiscus hun nu een extra factuur. Ze moeten ook een belastingverhoging van 10% betalen, plus 7% intrest voor elk jaar dat is verlopen sinds hun investering van vijf jaar of langer geleden.

“Class Action Lawsuit”, naar het Amerikaans model, LOL, dat lukt nooit in België. België is Amerika niet. Maar niet getreurd, het gaat er in feite om dat advocaten lekker kunnen dansen, weliswaar tijdelijk, het droombeeld van “rechtsherstel” voorhouden, iets wat meestal net gebeurt nadat de gedupeerden een mokerslag hebben gekregen. En dat (mis)gebruiken die advocaten dan graag: veel beloven en weinig geven doet de zotten in vreugde leven…

Want voor veel advocaten in “Class Action Lawsuits” is het net om “ereloonnota’s” te doen. Vele advocaten treuren er niet om want de torenhoge provisienota’s én ereloonnota’s worden toch door hun cliënten geslikt. Bij sommige advocaten ligt het er vingerdik op. Hun business plan lijkt er immers in de eerste plaats op gebaseerd om op regelmatige tijdstippen “provisienota’s” te sturen aan hun cliënten. En als “recht” niet wordt gehaald dan wordt wel alles op theatrale wijze afgeschoven op “het falen van justitie“, niet?

Iedereen weet al langer dat investeringen verloren zijn als men te doen heeft met roekeloos door crimineel wanbeheer in instellingen, bedrijven of door personen die tot op of over de rand van het bankroet zijn gestormd. In zo’n situaties is het zeer moeilijk zijn, lees onmogelijk, om als advocaat rechtsherstel te halen. De resultaten blijven veelal uit, maar de illusie van “rechtsherstel” verkopen doen die “pleitbezorgers” des te meer, want dat doet bij hén de kassa rinkelen!

Hoe je het draait of keert, het komt altijd op hetzelfde neer: bij juridische procedures over financiële misdrijven zijn de “cliënten” altijd de dupe en de “advocaten” altijd winnaars!

 

Lees ook:

 

Reageer