Joepie! Weer een nieuwe kliklijn, deze keer voor sjoemelende dokters!

Joepie! Weer een nieuwe kliklijn, deze keer voor sjoemelende dokters!

Delen op

Klikken via kliklijnen lijkt een deugd te zijn geworden in Belgenland. Niet alleen onze overheid heeft al een paar kliklijnen maar nu gaan ook de ziekenfondsen samenwerken met onze overheid om telefoonlijnen beschikbaar te stellen om burgers te laten klikken en klagen. Naast het aangeven van zwartwerk en sociale sociale -en domiciliefraude (zo’n 600 aangiften per maand), het aangeven van discriminatie, het anoniem aangeven van misdaad, het rookverbod, fiscale fraude, tegen illegalen, oneerlijke concurrentie, pesten, kan de Belg zich nu ook uitleven op het “Verraden van een sjoemelende dokter”.

‘Fraude en verspilling in de gezondheidszorg kunnen binnenkort makkelijker worden gemeld. In de toekomst zullen wanpraktijken van dokters die bijvoorbeeld te kwistig zijn met ziektebriefjes of voor een snellere operatiedatum zorgen in ruil voor ‘een envelop’, makkelijker worden gesignaleerd bij een meldpunt’. “We willen dat zoiets lokaal georganiseerd wordt”, zegt Michiel Callens, directeur van de studiedienst van de Christelijke Mutualiteit (CM).” Nu al kunnen mensen uiteraard met klachten bij het ziekenfonds terecht, maar ze vinden niet altijd de weg. Dat moet makkelijker en transparanter.” Volgend jaar willen de ziekenfondsen het plan al in de praktijk omzetten. De ziekenfondsen zetten daarvoor meldpunten op, samen met het Riziv. Zowel patiënten als collega’s kunnen er sjoemelende dokters ‘verklikken’.

Dus in de toekomst; ook als u al maar iets vermoedt kan u dan uw dokter aangeven. Toch bijzonder triestig hoe het is gesteld in onze maatschappij, niet? Het wordt een ziekelijke wereld als deze steeds meer moet steunen op kliklijnen waarbij je dan nog anoniem iemand ook vals kunt beschuldigen of iemand de duvel kunt aandoen. Hoe je het ook wendt of keert, België blijft toch een land van verklikkers, stiekemerds, verraders, addergebroed, huichelaars en dolk-in-rug-stekers. Ach, die prachtige verraderstraditie en verklikkersfolklore, dat van maakt België ‘ons België’ maakt.

Begrijp mij niet verkeerd, ik heb niets tegen het verstrekken van deugdelijke informatie, maar kom dan met open vizier. Echter dat mensen andere mensen verraden, daar verzet ik me tegen. Maar dit blijkt tegenwoordig dagelijkse kost. Na de oorlog wisten we er nog raad mee want als je iemand had verlinkt dan werd je kaalgeschoren of ingesmeerd met pek en veren de straat opgestuurd. Nu in de digitale wereld verschuilen de verklikkers zich achter hun pc of telefoon, zonder degelijke controle wie of wat de motivatie is van de verklikker. Want klikken gedijt in een atmosfeer van wantrouwen en heimelijkheid. Echter de aldus verkregen tips zijn niet zo makkelijk controleerbaar en daarmee kan heel gemakkelijk schade worden toegebracht aan de personen waarover soms vrij lichtzinnig informatie wordt gegeven. Blijft op die manier later geen foutieve informatie in de gegevensbestanden hangen?

Ik verbaas mij dan ook dat er zich nooit een principiële discussie is gevoerd over kliklijnen maar dat ze stilletjes zijn opgerukt. Ik vraag mij dan ook af wat instanties die met informatie van de kliklijn aan de gang gaan doen en of er wel voldoende garanties wordt geven aan al die personen over wie wordt geklikt. Is het allemaal wel effectief? Zeker, als je het aan de overheid vraagt, want volgens hen zijn de kliklijnen een groot success. Maar ja, zij hebben er ook alle belang bij en kunnen ermee hun verantwoordelijk afschuiven op de burgers.

Klikken moet dan ook volgens mij een ondeugd blijven, want in een democratie moet je eisen stellen aan de kwaliteit van sociale controle. Die moet bij voorkeur direct zijn en niet heimelijk zijn weg vinden via slordig opererende instanties.

Misbruiken moeten aangepakt worden door goed functionerende controle instellingen. De overheid moet zijn verantwoordelijkheid niet afschuiven op de burgers, ze laten klikken, maar zelf instaan voor een degelijke maatschappelijke & sociale controle. Kliklijnen zijn eigenlijk enkel maar het bewijs en symptoom van een slecht beleid en een failed state.

En om de woorden van de Franse rechtsgeleerde Montesquieu te herhalen:

“Ongelukkig zijn zij die moeten leven in een land waar voor verklikkers standbeelden worden opgericht.”

lees ook:

Reageer